
మనిద్దరి నయనాల మధ్య ఉన్న అవగాహనా దారాన్ని తెంచుకుని
నీ చూపుల్నుంచి తప్పించుకుని
ఎంత దూరం పరిగెత్తగలను?
సాధ్యం కావడం లేదు!
రాత్రి విల్లును వంచడం సాధ్యం కావడం లేదు!
నౌకకు చిల్లు పెడదామన్నా కుదరడం లేదు!
రధాన్ని వెనక్కు లాగుదామన్నా...గుర్రాలు మాట వినడం లేదు!
నీ ఆకర్షణ వలయం నుండి బయట పడలేక...
మోహపు మకుటాన్ని విసిరి కొట్టలేక...
ధ్రుఢంగా చుట్టేసిన నీ బాహుబంధనాల్నుండి విడివడలేక..
నిప్పుల సెగ లో కూడా పన్నీటి కొలను అనుభూతి!
హిమపాతంలో కూడా దహించే దాహార్తి!
నీ సాంగత్యంలో నేను పొందే అనుభూతి.......

మీ బ్లాగు ఆహ్లాదంగా వుంది.. ఈ కవిత చాలా touching గావుంది.. కంగ్రాట్స్ భానుజీ...
ReplyDeletepani vattidilo antarjaalam vaipu knnetti choodalek potunnaa.yaadrucchikangaa mee bhaava kavitaa jharilo tadisi poyaa.manasunu satatam ardrm chese mee kavitaku vandanam
ReplyDelete- subbareddy
Madam kavitha bagundi
ReplyDelete